تمام لباس هایم را با عجله داخل چمدان کوچک قهوه ای رنگ جمع کرده بودم . زیپش را به زور بستم . چمدان شکم آورده بود . بلیط قطار برای امروز صبح بود . تصمیم را گرفته بودم . میخواستم تمام زندگی ام همان یک چمدان باشد تا هر وقت خواستم و اراده کردم شلوار سفید دوران سربازی ام را پیدا کنم . آخرین باری که دنبال یک لباس بالای چهارپایه رفتم تا از کمد درهم و بر هم اتاق پیدایش کنم یک ساعت زمان برد و من از شدت سر درد مجبور شدم سراغ قفسه داروها بروم و از پیدا کردن آن لباس فراموش شده بگذرم . سال هاست که دیگر هیچ چیز را به راحتی پیدا نمی کنم . احساس می کنم تمام فضای خانه ام به خرت و پرت هایی اشغال است که هر وقت نیاز به یک کدام از آن ها دارم خودشان را مخفی می کنند . در کمد بالای ظرفشویی را که باز کردم گرد و خاک چشم هایم را سوزاند . به سرفه افتادم . دستم را به زور دراز کردم و قوطی سفید رنگ را برداشتم . بزرگ رویش نوشته بودم " سر درد " ، با سرعت از پشت قوطی پرید روی دست من و تا من به خودم بجنبم راهش را کج کرد و رفت پشت چوبهای کهنه کابینت داروها مخفی شد . از همان سوسک هایی بود که نه کوچکند و نه بزرگ . حوصله این که تمام قفسه را برای آن مهمان ناخوانده خالی کنم را نداشتم . رهایش کردم به حال خودش . میدانستم اگر حوصله کنم و تمام داروها را بردارم ، آن پشت بیشتر از یک سوسک خواهم یافت . یکی از آنها را دیشب دیده بودم . از شیار نازک میز تلویزیون شاخک هایش را برایم تکان می داد و من باز هم کاری به کارش نداشتم . فکر می کنم توانسته ایم در تمام این سال ها در کنار هم زندگی کنیم . سال هایی که تمام زندگی ام شده بود نوشتن . آن زمان که اولین روزنامه شهر در آمده بود و من هر روز مجبور بودم با داستان و شعر و مقاله صفحه های آن را پر کنم !  بعد ازآن که اوضاع سیاسی کشور تغییر کرد و حکومت  نشر هر گونه روزنامه و مجله را غیر قانونی اعلام کرد من هم بی کار شدم . دیگر در خانه می نشستم و برای خودم داستان ها می نوشتم . تمام داستان هایم را هم آخر هر ماه به زور داخل سطل زباله جا می دادم و با فشار و زحمت درب سطل را می بستم و می گذاشتم بیرون. بعضی اوقات شروع می کردم به شعر گفتن و احساساتی می شدم اما به خودم که می آمدم شعر هایم را سوزانده بودم . بعد از آن که اوضاع کشور آرام تر شد و مهاجرت به کشور همسایه آزاد ، تصمیمم را گرفتم تا به آن جا سفر کنم . بلیط قطار گرفته بودم . لباس هایم را با عجله داخل چمدان کوچک قهوه ای رنگ جمع کردم . حالا دیگر موقع رفتن بود . درست همان جا وسط اتاق نشیمن ایستادم و دور وبرم را خوب نگاه کردم . سوسک ها از قفسه داروها تماشایم می کردند . کمد چوبی آن گوشه اتاق تمام خاطرات کودکی ام را جلوی چشمانم آورد . اولین باری که بزرگترها آن جا دور میز نشسته بودند و پاسور بازی می کردند . دود پیپ و سیگار برگ اتاق را برداشته بود . از همان بچگی بوی پیپ را دوست داشتم . تمام بازیگرهای بزرگ آن روزها در فیلم هایشان سیگار و پیپ می کشیدند و با حالت خاصی دودش را هوا می کردند . من از تمام شکلک های روی ورق های پاسور شیفته جوکر شده بودم . یادم می آید یکی از دوستان پدرم برای اینکه به کارت ها دست نزنم و مزاحم بازیشان نشوم گفته بود که جوکر بچه هایی که به پاسورها دست می زنند شبانه می دزدد . و همان یک کلمه برایم کافی بود تا سالها وقتی که شب می شد جرات چشم روی هم گذاشتن نداشتم . همیشه شب ها به آن کمد چوبی روبروی تختم خیره می شدم . هر لحظه احساس می کردم جوکر از پشت آن کمد چوبی ظاهر خواهد شد . آخر یک بار ورق جوکر را انداخته بودم آن پشت و دستم به آن نمی رسید تا خلاص شوم . داشتم از خانه ای می رفتم که تمام سالهای زندگی ام را آن جا گذرانده بودم . پدرم در جنگ کشته شد و مادرم هم خیلی طاقت دوری او را نداشت و زودتر از آن که فکرش را می کردم تنهایم گذاشت . به سوسک ها خیره می شوم و نگاهشان می کنم . انگار که آن ها هم از رفتن من خوشحالند . تا ایستگاه قطار پیاده می روم . تمام سنگ فرش های خیابان را می شمارم . صدای کشیده شدن چرخ های چمدان روی زمین از صدای آمدن قطار چیزی کم ندارد . هر لحظه امکان دارد چرخ هایش از جا در روند . پرچم های سرخ بالای تمام تیرهای چراغ برق برافراشته شده اند . عکس حاکم تازه به حکومت رسیده هم همه جا دیده می شود . خیابان های شهر خیلی وقت است که همین طور به حال خود رها شده است . کاغذها روی زمین با وزش باد پاییزی بالا و پایین می روند . پوسترهای سرخ رنگ با آن لوگوی عجیب و غریب . تمام بلندگوهای شهر موسیقی خاصی را پخش می کنند . سوار واگن که می شوم یک لحظه احساس می کنم دلم تنگ می شود برای اینجا . برای چمن های روبروی خانه قدیمی ما . برای پیرمرد همسایه و غرغر هایش . برای آرشیو روزنامه ها و مجلاتم که حالا در خانه رهایشان کرده ام . برای سوسک های سیاه قفسه داروها و برای کارت جوکری که هنوز هم آن پشت کمد چوبی است و من جرات برداشتنش را ندارم . من نویسنده کتاب - پرچم های برافراشته در خیابان کاغذی – پر فروش ترین  کتاب سال هستم . کتابی که بعد از آمدنم به کشور همسایه که حالا شده است کشور خودم نوشتم . بعد از آمدنم به اینجا با مقدار پولی که پدرم برایم به ارث گذاشته بود زندگی جدیدی را شروع کردم . دیگر آن آدم ژنده پوش قدیم نبودم . صبح ها قهوه می خوردم و موهایم را شانه می کردم . آخر هفته ها تمام لباسهایم را داخل ماشین لباسشویی که تازه خریده بودم می ریختم و بعدازظهر هم آن ها را اتو می کردم . شغل جدیدی پیدا کرده بودم و در نشریه ادبی و پر فروش ترین نشریه ماهنامه در شهر . نقد داستان می نوشتم و کم کم با اعتماد جناب سردبیرشروع به نوشتن داستان های کوتاه سریالی کردم . کلی برای خودش طرفدار پیدا کرده بود آن صفحه داستان . سال ها گذشت تا توانستم نوشته هایم را جمع آوری کنم و در کتاب - پرچم های برافراشته در خیابان کاغذی –به چاپ برسانم . کتابی که هم زندگی نامه ام بود و هم تمام خاطرات من از آن سالهای عجیب . از روزنامه ای که تمام ذوق و شوق آن روزهای من بود . خانه قدیمی ام را توسط یکی از دوستان فروختم . نمیدانم حالا صاحب خانه جدید از دست جوکر پشت کمد چوبی جان سالم به در برده یا نه ! چند وقت پیش که در خیابان اصلی قدم می زدم و از دود پیپ در هوای سرد زمستان ذوق زده بودم  . داخل کتابفروشی شدم  . سریع رفتم سراغ کتاب های تازه به چاپ رسیده . یکی از آن ها را برداشتم و ورق زدم . چند خطی که خواندم بلند شروع کردم به خندیدن .  نگاه آدم های دور وبرم خجالت زده ام نمی کرد . همان طور بلند می خندیدم و پول کتاب را حساب کردم . در خیابان اصلی قدم می زدم و می خواندم . خوشحال بودم که نوشته هایم که به زور در یک سطل جا می شدند حالا در یک کتاب به نام نویسنده دیگر در دستان من است . برایم مهم نبود که نویسنده شخص دیگری است . خوشحال بودم که نوشته های آن روزها را دوباره می خوانم . خودم می دانم که این مزخرفات را من نوشتم .  خنده ام نا خودآگاه قطع می شود . کتاب را می بندم . کنار پل می ایستم و رودخانه بزرگ شهر را نگاه می کنم . تک تک  لحظات زندگی ام از جلوی چشمانم با سرعت عبور می کنند . به آن روز فکر می کنم که تمام لباس هایم را با عجله داخل چمدان کوچک قهوه ای رنگ جمع کردم  و زندگی ام را از نو آغاز کردم . به همان تصمیم درست . به آن پرچم های برافراشته در خیابان کاغذی که زندگی ام را دگرگون کرد .